liesanne - made by me

liesanne - made by me

Van droom tot blog

Dromen zijn er om toch wat in te geloven en bloggen start met een sterk verhaal. Schrijven is voor mij altijd een beetje spreken geweest en creatief zijn is nooit ver weg.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik mezelf een naaimachine, nooit gedacht dat ik dat zou gedaan hebben, maar toch was het zo. Geen benul van hoe dat 'ding' werkte ging ik er toch mee aan de slag. De handleiding leek aanvankelijk wel een hele lijdensweg, maar opgeven deed ik niet. Met het boek 'Stof voor durf-het-zelvers' van Lies Botterman en Griet De Smedt kreeg ik het nodige vertrouwen om aan een projectje te beginnen...en wat doe je met een dochter die gek is op kleedjes...een eerste kleedje in elkaar prutsen. De glimlach en de fonkeltjes in haar ogen toen ze pronkte met het eerste zelfgemaakte kleedje deden mij ook stralen. Ik wist op dat moment dat ik mijn nieuwe passie gevonden had.

Op zolder bij mijn grootvader vond ik bijzonder veel stoffen die er al jaaaaaaren leken te wachtten totdat iemand er iets mee deed. Mijn grootmoeder was een echte stoffenverzamelaarster en daar ben ik ze nu bijzonder dankbaar voor. Ze is al jaren niet meer onder ons, maar toch weet ik dat ze trots zou zijn dat een van haar kleinkinderen haar naaipassie geërfd heeft. In elk naaiwerkje tracht ik een beetje stof van haar persoonlijke collectie te verwerken, want een warm hart wil ik haar heel graag blijven toedragen.

Nu, iets meer dan een jaar en vele creaties later, heb ik 'liesanne' in de grote blogwereld gegooid...een creatief verhaal met een happy-end. Want je weet...niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft.

Hoe herinneringen bijdragen tot nieuwe dingen

HerinneringenGeplaatst door liesanne 24 jul, 2014 20:20:39

Omdat ik nog niet de tijd gevonden had om jullie mijn blogconcept te verklaren, vond ik dat ik dat vandaag zeker en vast moest doen. Wel, hoe begin je een blog...ik vermoed met een sterk verhaal, mijn verhaal.

Als klein kind vertoefde ik heel vaak met broer en zus bij mijn grootouders. We waren er echt kind aan huis en zoiets schept een band, iets wat zonder woorden het mooiste verhaal is. Mijn grootmoeder heeft altijd al een speciale rol vervuld in mijn leven. Zij leerde me om de 'kleine' dingen in het leven te appreciëren. Zij was iemand met een bijzonder groot hart, niet alleen voor diegenen die ze lief had, maar voor iedereen die wel wat extra verdiende. Hoe moeilijk ze het zelf soms had, niets was haar te veel...ze was er gewoon altijd. Ook al is ze al 18 jaar niet meer bij ons, toch leeft ze verder in elk van ons. Net door die dingen die ze ons bijbracht, weet ik nu wat het is om echt in het leven te staan. Er hing altijd een spreuk aan de muur bij haar die zei: 'Daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is 't leven zoet waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.' Die spreuk hoef ik verder niet aan te vullen toch? Vandaag zou ze 79 jaar geworden zijn...dus waar je ook bent oma, je bent nog steeds bij ons.

Met haar stoffen die ik op zolder vond, al die herinneringen en dat in combinatie met mijn creatieve kronkels, dat was een startpunt om aan bloggen te denken. Al snel had ik 'liesanne' in mijn hoofd gehaald als blognaam. Waarom? Wel, ik heb mijn echte naam een beetje omgekeerd gebruikt. Niet dat ik vaak dingen omgekeerd doe, maar leren naaien dus wel. Net als zovelen die het naaien onder de knie willen krijgen, start je met lessen te volgen. Maar ik dus niet...gewoon doen en durven dacht ik, zo moeilijk kon het allemaal toch niet zijn. Al doende leer je toch, niet?

Het logo is handgeschreven en gedigitaliseerd met een beetje hulp van mijn peter (waarvoor eeuwige dank). Hij vroeg me om liesanne enkele keren op een blanco papiertje te schrijven. Zo gezegd, zo gedaan en meteen het eerste opschrift werd gebruikt. Toch fijn om soms de dingen van de eerste keer juist te kunnen doen. Ik zet graag de puntjes op de i, maar deze keer zette ik een vlinder op mijn i. Vermoedelijk geen ander dier of insect is zo symbolisch geworden voor het proces van verandering en gedaanteverwisseling als de vlinder. Elke dag transformeren we, elke dag veranderen we. Het is onze opdracht om die waaier aan mogelijkheden die je verkrijgt en reeds bezit ten volle te ontwikkelen en te beleven. Vlinders lijken welhaast te dansen als ze op bloemen neerstrijken. Ze doen mij beseffen om de dingen in het leven niet altijd te serieus te nemen. Ik heb vroeger vaak vlinders zien dansen op de geraniums aan het balkon bij mijn oma thuis en ik ben er altijd van blijven houden. Vlinders geven me nog steeds een gevoel van lichtheid en vreugde en laten me ook soms dansend door het leven gaan. Dus...mag ik deze dans van jou? smiley




Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.