liesanne - made by me

liesanne - made by me

Van droom tot blog

Dromen zijn er om toch wat in te geloven en bloggen start met een sterk verhaal. Schrijven is voor mij altijd een beetje spreken geweest en creatief zijn is nooit ver weg.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik mezelf een naaimachine, nooit gedacht dat ik dat zou gedaan hebben, maar toch was het zo. Geen benul van hoe dat 'ding' werkte ging ik er toch mee aan de slag. De handleiding leek aanvankelijk wel een hele lijdensweg, maar opgeven deed ik niet. Met het boek 'Stof voor durf-het-zelvers' van Lies Botterman en Griet De Smedt kreeg ik het nodige vertrouwen om aan een projectje te beginnen...en wat doe je met een dochter die gek is op kleedjes...een eerste kleedje in elkaar prutsen. De glimlach en de fonkeltjes in haar ogen toen ze pronkte met het eerste zelfgemaakte kleedje deden mij ook stralen. Ik wist op dat moment dat ik mijn nieuwe passie gevonden had.

Op zolder bij mijn grootvader vond ik bijzonder veel stoffen die er al jaaaaaaren leken te wachtten totdat iemand er iets mee deed. Mijn grootmoeder was een echte stoffenverzamelaarster en daar ben ik ze nu bijzonder dankbaar voor. Ze is al jaren niet meer onder ons, maar toch weet ik dat ze trots zou zijn dat een van haar kleinkinderen haar naaipassie geërfd heeft. In elk naaiwerkje tracht ik een beetje stof van haar persoonlijke collectie te verwerken, want een warm hart wil ik haar heel graag blijven toedragen.

Nu, iets meer dan een jaar en vele creaties later, heb ik 'liesanne' in de grote blogwereld gegooid...een creatief verhaal met een happy-end. Want je weet...niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft.

Zeg het met bloemen

NaaimachineGeplaatst door liesanne 22 jan, 2015 21:45:09
Gisteren nog maar eens 'Zo geknipt 1!' uit de kast gehaald. Ik was op zoek naar een 'snel-klaar-project' en dat vond ik in recept nummer 16: een jasje voor een zakdoekdoos.


Omdat de dochter na school een namiddagje spelen mocht bij een vriendinnetje had ik een zee van tijd. Eigenlijk kreeg ik dus 'me-time' aangeboden. Maar na de berg strijk beklommen te hebben, de ramen gepoetst te hebben en andere prullaria in huis van mijn to-do lijstje geschrapt te hebben, kwam ik tot het besef dat ik eigenlijk nog geen tijd voor mezelf had vrijgemaakt. Ik vond het een beetje vreemd, maar toch...om 14u30 een uitgebreid warm bad nemen...dat werd mijn 'me-time'. Batterijen weer een beetje opgeladen en dan nog snel zorgen voor een bloemetje.


Geen echte bloemen weliswaar, maar bloemen die nooit verwelken. Een leuk en snel project om uit te voeren. Zo worden zakdoekjes toch wat vrolijker gevuld met snottebellen.


En Mieke, dank je wel...je weet wel waarom.