liesanne - made by me

liesanne - made by me

Van droom tot blog

Dromen zijn er om toch wat in te geloven en bloggen start met een sterk verhaal. Schrijven is voor mij altijd een beetje spreken geweest en creatief zijn is nooit ver weg.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik mezelf een naaimachine, nooit gedacht dat ik dat zou gedaan hebben, maar toch was het zo. Geen benul van hoe dat 'ding' werkte ging ik er toch mee aan de slag. De handleiding leek aanvankelijk wel een hele lijdensweg, maar opgeven deed ik niet. Met het boek 'Stof voor durf-het-zelvers' van Lies Botterman en Griet De Smedt kreeg ik het nodige vertrouwen om aan een projectje te beginnen...en wat doe je met een dochter die gek is op kleedjes...een eerste kleedje in elkaar prutsen. De glimlach en de fonkeltjes in haar ogen toen ze pronkte met het eerste zelfgemaakte kleedje deden mij ook stralen. Ik wist op dat moment dat ik mijn nieuwe passie gevonden had.

Op zolder bij mijn grootvader vond ik bijzonder veel stoffen die er al jaaaaaaren leken te wachtten totdat iemand er iets mee deed. Mijn grootmoeder was een echte stoffenverzamelaarster en daar ben ik ze nu bijzonder dankbaar voor. Ze is al jaren niet meer onder ons, maar toch weet ik dat ze trots zou zijn dat een van haar kleinkinderen haar naaipassie geërfd heeft. In elk naaiwerkje tracht ik een beetje stof van haar persoonlijke collectie te verwerken, want een warm hart wil ik haar heel graag blijven toedragen.

Nu, iets meer dan een jaar en vele creaties later, heb ik 'liesanne' in de grote blogwereld gegooid...een creatief verhaal met een happy-end. Want je weet...niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft.

Rosalie en de deadline

NaaimachineGeplaatst door liesanne 05 jan, 2015 11:05:36
Wat was het even stil in 'mijn' verhaal. Soms is een moment van rust inlassen een absolute must. Maar door al dat rusten staan er ongelooflijk veel projecten on hold in mijn creatieve brein. Het lijkt wel op een wachtrij aan de kassa van een supermarkt op een zaterdagmiddag. Zo'n rij waarbij je vijf overvolle winkelwagentjes voor je staan hebt en je bij jezelf aan het inschatten bent aan welke kassa je misschien het snelst zal geholpen worden. Om een of andere reden kies ik toch steeds de verkeerde wachtrij en kom ik louter tot het besef dat ik alleen maar wat geduldiger moet zijn.

Zo moest een lieve collega van me ook nog wat geduld uitoefenen bij het ontvangen van haar 'made by liesanne' creatie. Een geschenk overhandigen en dan vragen of ik het toch nog even mee terug naar huis mocht nemen. Je kan niet geloven hoe hard ik me schaamde toen ik haar dit vroeg. Maar alles heeft een reden...op grijze en donkere dagen kan je nu eenmaal geen goede foto's nemen. Een brede glimlach van haar deed mijn schaamtegevoel toch wat krimpen en mijn 'Rosalie' viel duidelijk in de smaak.


Het patroon leende ik uit het boek 'Mijn tas' van blogsters Elisanna & Fynn. Dit project was tot op heden een van mijn grootste deadlines ooit. Vrijdagmiddag stofjes gekocht, voorgewassen, gedroogd en gestreken. Zaterdagvoormiddag patroon uitgetekend. Tussen de soep en de patatten door stofjes geknipt. Met een vermoeid oog, maar met volle overgave begonnen aan het in elkaar zetten van mijn 'Rosalie' in wording. Zondagvoormiddag worstelen met het biaislint te bevestigen aan de binnenkant van de tas en met trots mijn creatie overhandigd om 19u55. Missie geslaagd!!



Dit is nog een tas die ik ooit nog voor mezelf wil maken na het oplossen van mijn denkbeeldige creatieve file. Met geduldig te zijn en creatief te blijven, weet ik wel dat alles uiteindelijk goed zal komen.


Ondanks de deadline blijft dit toch een van mijn betere 'ritswerkjes', maar misschien stond het geluk toch een beetje aan mijn zijde die dag.



Lieve Anita, ik hoop van harte dat deze tas je heel veel plezierige momenten mag brengen. Ik kijk ernaar uit om elke keer op deze manier een beetje met je mee te reizen. Je bent voor mij steeds een warme collega geweest die me met raad en daad bijstond waar het nodig was. Ik zal nog vaak terugdenken aan onze lange gesprekken op het terras bij volle maan. 'Meisje, je hebt nog een lange weg te gaan'...dit zijn woorden van je die me bijgebleven zijn. Ik weet dat de weg nog lang is, maar het schrikt me niet af om te blijven stappen.

Geniet van je welverdiende pensioen en deze tas komt snel terug jouw richting uit...dat is beloofd!