liesanne - made by me

liesanne - made by me

Van droom tot blog

Dromen zijn er om toch wat in te geloven en bloggen start met een sterk verhaal. Schrijven is voor mij altijd een beetje spreken geweest en creatief zijn is nooit ver weg.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik mezelf een naaimachine, nooit gedacht dat ik dat zou gedaan hebben, maar toch was het zo. Geen benul van hoe dat 'ding' werkte ging ik er toch mee aan de slag. De handleiding leek aanvankelijk wel een hele lijdensweg, maar opgeven deed ik niet. Met het boek 'Stof voor durf-het-zelvers' van Lies Botterman en Griet De Smedt kreeg ik het nodige vertrouwen om aan een projectje te beginnen...en wat doe je met een dochter die gek is op kleedjes...een eerste kleedje in elkaar prutsen. De glimlach en de fonkeltjes in haar ogen toen ze pronkte met het eerste zelfgemaakte kleedje deden mij ook stralen. Ik wist op dat moment dat ik mijn nieuwe passie gevonden had.

Op zolder bij mijn grootvader vond ik bijzonder veel stoffen die er al jaaaaaaren leken te wachtten totdat iemand er iets mee deed. Mijn grootmoeder was een echte stoffenverzamelaarster en daar ben ik ze nu bijzonder dankbaar voor. Ze is al jaren niet meer onder ons, maar toch weet ik dat ze trots zou zijn dat een van haar kleinkinderen haar naaipassie geërfd heeft. In elk naaiwerkje tracht ik een beetje stof van haar persoonlijke collectie te verwerken, want een warm hart wil ik haar heel graag blijven toedragen.

Nu, iets meer dan een jaar en vele creaties later, heb ik 'liesanne' in de grote blogwereld gegooid...een creatief verhaal met een happy-end. Want je weet...niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft.

In de plooi

NaaimachineGeplaatst door liesanne 08 sep, 2014 20:24:26
In de plooi, zo voelde ik me gisteren absoluut niet. Het was zo één van die dagen dat je liever een ganse dag in bed blijft: veel aan mijn hoofd, weinig geslapen, verschrikkelijke tandpijn, als een volleerde kluns aan een naaiproject beginnen, een mega puist die absoluut het daglicht wou zien...een echte off-day dus.

Maar ik had een persoonlijke motivatie om toch aan dit project te beginnen: vriendschap...iets wat we te vaak te weinig waarderen. Ik heb door de jaren heen echte vriendschap leren kennen en elke dag opnieuw ben ik dankbaar...dankbaar voor elk klein gebaar, elke lach en elke traan die ik met ze deel. Ik kan op hen rekenen en dat is het mooiste geschenk dat ze me kunnen geven.


Toen ik deze lieve en oprechte woorden van een vriendin toegestopt kreeg, was ik ontroerd. Deze woorden hebben me geraakt, diep geraakt, maar op een positieve manier. Woorden die recht uit het hart komen en die steeds zoveel meer betekenis aan alles geven...dan weet ik, dat is vriendschap. Maar ik zou ik niet zijn als ik haar niet op mijn manier 'dank-je-wel' kan zeggen.


Ik maakte voor haar daarom deze omkeerbare tas met bijpassende bloemenbroche. Recepten nummers 14 en 15 vind je in het boek 'Zo geknipt!' van blogsters Sanne & Riet. Het boek ligt dus nog steeds op mijn niet opgeruimde naaitafel.


Wat heb ik serieus gevloekt op mijn off-day gisteren. Niets lukte zoals het moest: een naaimachine die enkele malen blokkeerde, plooien gemaakt op de verkeerde kant van de stof waardoor het geheel weer uit elkaar moest. Kort samengevat: het tornmesje was dus mijn beste vriend voor een dag.


Omgekeerd ziet de tas er zo uit, maar ik ben toch meer fan van de vrolijke en kleurrijke print. Je kan het ook zo bekijken: een zwarte tas matcht bij alles maar dingen waar je vrolijk van wordt zet je best in de kijker. Dus ik hoop ook dat de kleurrijke print de voorkeur zal hebben bij haar.



De bloemenbroche maakte ik vandaag op een duidelijk veel mindere off-day. Het maakt het geheel net dat tikkeltje vrolijker. De stofjes die ik gebruikt heb komen uit de 'oma-collectie'. Ik knipte er met veel plezier in omdat ik wist dat dit een geschenk werd voor een heel bijzonder iemand. En zoals ik ben: altijd recht uit het hart, maar nooit omdat het moet.

En zo valt alles dan toch in de plooi.