liesanne - made by me

liesanne - made by me

Van droom tot blog

Dromen zijn er om toch wat in te geloven en bloggen start met een sterk verhaal. Schrijven is voor mij altijd een beetje spreken geweest en creatief zijn is nooit ver weg.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik mezelf een naaimachine, nooit gedacht dat ik dat zou gedaan hebben, maar toch was het zo. Geen benul van hoe dat 'ding' werkte ging ik er toch mee aan de slag. De handleiding leek aanvankelijk wel een hele lijdensweg, maar opgeven deed ik niet. Met het boek 'Stof voor durf-het-zelvers' van Lies Botterman en Griet De Smedt kreeg ik het nodige vertrouwen om aan een projectje te beginnen...en wat doe je met een dochter die gek is op kleedjes...een eerste kleedje in elkaar prutsen. De glimlach en de fonkeltjes in haar ogen toen ze pronkte met het eerste zelfgemaakte kleedje deden mij ook stralen. Ik wist op dat moment dat ik mijn nieuwe passie gevonden had.

Op zolder bij mijn grootvader vond ik bijzonder veel stoffen die er al jaaaaaaren leken te wachtten totdat iemand er iets mee deed. Mijn grootmoeder was een echte stoffenverzamelaarster en daar ben ik ze nu bijzonder dankbaar voor. Ze is al jaren niet meer onder ons, maar toch weet ik dat ze trots zou zijn dat een van haar kleinkinderen haar naaipassie geërfd heeft. In elk naaiwerkje tracht ik een beetje stof van haar persoonlijke collectie te verwerken, want een warm hart wil ik haar heel graag blijven toedragen.

Nu, iets meer dan een jaar en vele creaties later, heb ik 'liesanne' in de grote blogwereld gegooid...een creatief verhaal met een happy-end. Want je weet...niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft.

Kleine zus

HerinneringenGeplaatst door liesanne 29 aug, 2014 23:30:04

Wat lijkt deze foto een eeuwigheid geleden, maar toch bewaar ik de mooie herinneringen uit mijn kindertijd op een heel bijzonder plekje...mijn hart. Mijn zus en ik, een onafscheidelijk duo als kind. Zij met de altijd mooi krullende blonde haren en ik die zoals steeds liever op de achtergrond blijf. Hoewel ik maar één jaar, één maand en twaalf dagen ouder ben als haar, toch zal ze steeds mijn kleine zus blijven. En grote zussen hebben zo'n ding, je weet wel, dat beschermende gevoel...een gevoel van, ik ben er altijd voor je. Ik heb haar dat misschien nog nooit letterlijk verteld, maar toch weet ze diep vanbinnen wel dat haar grote zus er steeds zal zijn.

Morgen is nu niet meer ver weg, want dan is ze jarig! Dit jaar heb ik extra hard mijn best gedaan om voor haar een mooi cadeau te maken. Toen ze vorige week mijn zelfgemaakte schoudertas zag met bloemenprint, zei ze: 'Oooh, ik wil er ook zo eentje.' Een zucht was mijn eerste reactie, maar na de zucht kwam het idee: een verjaardagscadeau.


En dit is het dus geworden: haar eigen schoudertas. Opnieuw gebruikte ik recept nummer 27 uit het boek 'Zo geknipt!' van blogsters Sanne & Riet, maar toch gaf ik er mijn eigen twist aan.
Ik gebruikte niet één, maar twee tassenbanden en paste ik het knipwerk van de voorzakken een beetje aan. Zo heeft de tas in deze versie een volledig bruine onderkant en stoppen de zakken vooraan waar ze eigenlijk moeten stoppen. Ik vond het persoonlijk ook mooier ogen. Omdat ik niet dezelfde stof gebruikte voor het geheel, moest het optisch dus ook juist zijn.


Begin augustus vroeg mijn zus me nog of ik een rits in één van haar nieuwe handtassen kon naaien. Ik moest haar toen ontgoochelen en vertelde haar dat dit niet zo mooi zou zijn als ik er een 'verzonken' rits zou innaaien. Wel zus, deze tas heeft dus wel een 'verzonken' rits.



Wat het bijzonder maakt, is dat de bruine stof die ik aan binnen- en buitenkant verwerkt heb uit de oma-collectie komt. Ik ben zeer zuinig met haar stofjes, want ik weet dat er een dag zal komen dat die collectie uitgeput zal zijn. Maar voor mijn zus maakte ik graag een uitzondering. Oma was dus ook iemand waar zij naar opkeek.

Ik maakte er nog snel een bijpassend zakdoekhoesje bij. Inspiratie vond ik hier: http://www.sofilles.be/2011/07/zo-doen-we-het-zelf.html



Ik vertel haar wel dat ze de zakdoekjes enkel mag gebruiken bij tranen van geluk...en geluk dat wens ik haar met hopen, maar eerst...een hele gelukkige verjaardag kleine zus!!