liesanne - made by me

liesanne - made by me

Van droom tot blog

Dromen zijn er om toch wat in te geloven en bloggen start met een sterk verhaal. Schrijven is voor mij altijd een beetje spreken geweest en creatief zijn is nooit ver weg.

Iets meer dan een jaar geleden kocht ik mezelf een naaimachine, nooit gedacht dat ik dat zou gedaan hebben, maar toch was het zo. Geen benul van hoe dat 'ding' werkte ging ik er toch mee aan de slag. De handleiding leek aanvankelijk wel een hele lijdensweg, maar opgeven deed ik niet. Met het boek 'Stof voor durf-het-zelvers' van Lies Botterman en Griet De Smedt kreeg ik het nodige vertrouwen om aan een projectje te beginnen...en wat doe je met een dochter die gek is op kleedjes...een eerste kleedje in elkaar prutsen. De glimlach en de fonkeltjes in haar ogen toen ze pronkte met het eerste zelfgemaakte kleedje deden mij ook stralen. Ik wist op dat moment dat ik mijn nieuwe passie gevonden had.

Op zolder bij mijn grootvader vond ik bijzonder veel stoffen die er al jaaaaaaren leken te wachtten totdat iemand er iets mee deed. Mijn grootmoeder was een echte stoffenverzamelaarster en daar ben ik ze nu bijzonder dankbaar voor. Ze is al jaren niet meer onder ons, maar toch weet ik dat ze trots zou zijn dat een van haar kleinkinderen haar naaipassie geërfd heeft. In elk naaiwerkje tracht ik een beetje stof van haar persoonlijke collectie te verwerken, want een warm hart wil ik haar heel graag blijven toedragen.

Nu, iets meer dan een jaar en vele creaties later, heb ik 'liesanne' in de grote blogwereld gegooid...een creatief verhaal met een happy-end. Want je weet...niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft.

Een stoere tas voor papa

HerinneringenGeplaatst door liesanne 22 sep, 2014 20:26:13
Mijn papa en ik, altijd al een sterk duo geweest. Opkijken naar je grote voorbeeld, je papa, dat is wat kleine meisjes doen. En dat heb ik ook altijd gedaan...opkijken naar mijn papa en leren uit zijn levenslessen die hij je tracht bij te brengen als kind, als tiener, als jongvolwassene en zelfs nu...33 jaar op mijn teller, maar toch blijft hij me dingen leren en laat hij me onbewust sterker in mijn schoenen staan.


Eén van de leukste foto's die ik gevonden heb uit mijn jongere jaren tovert altijd een brede glimlach op mijn gelaat. Samen poseren met papa en de zus en verwonderd zijn over een paddestoel, zalig toch...de kleine dingen in het leven die je spontaan blij maken.

Mijn papa is altijd hip en trendy geweest en jong van geest wil hij toch nog voor een hele lange tijd blijven, maar dat siert hem net. Hij vroeg me vorige week om een 'sjakosj' te maken voor hem. Ik gierde het uit van het lachen en dacht oké nu gaat hij toch wel heel ver in zijn jong van geest willen zijn. Maar alles werd duidelijk...hij had heel graag een tas die dienst kon doen als lunchzakje op het werk. Persoonlijk vond ik het niet zo'n gemakkelijke opdracht, want een tas is al snel heel vrouwelijk. Houdt het stoer, mannelijk, hip maar toch ook elegant...dat waren mijn sleutelwoorden om deze opdracht tot een goed einde te brengen.

En dit is het resultaat...



Ik baseerde me deze keer op het 'Jozefien' patroon uit het boek 'Mijn tas' van blogsters Elisanna & Fynn. Ik had het boek al geruime tijd in mijn bezit, maar dit is het eerste stuk dat ik uit het boek leende.



De flap met ingewerkte rits zoals het boek beschrijft hermaakte ik naar een flap met een wel duidelijk zichtbare rits net omdat ik vond dat het de tas toch weer wat een tikkeltje stoerder maakte. Ik gebruikte voor het tasje canvasstof (uit de webshop van www.bambiblauw.be) in de kleuren taupe en lime. Als voering gebruikte ik katoen uit de collectie van 'Timeless treasures' (uit de webshop van www.koekepeertje.be) met ja alweer...een stoere print. Ik verwerkte eveneens een lapje van deze stof aan de binnenkant van de flap...hip en trendy.


Dus papa, ik denk dat mijn missie geslaagd is en dat je vanaf nu in stijl kan gaan lunchen.

smiley

Kleine broer

HerinneringenGeplaatst door liesanne 09 sep, 2014 20:10:53

Haha, dé perfecte foto gevonden uit onze kindertijd. Vlaggetjes en ballonnen op de achtergrond en mijn kleine broertje op de voorgrond als jarige deugniet. Alleen is hij niet meer zo klein nu. Met groeien heeft hij zijn grote zus, ik dus, voorbijgestoken, maar mijn kleine broertje zal hij steeds blijven. Zijn kindertijd moet niet gemakkelijk geweest zijn voor hem met 2 zussen naast hem die al zijn deugnieterij gingen vertellen tegen mama en papa. Ik weet nog wel dat hij vaak mijn Barbiepoppen gebruikte als doelwit voor zijn G.I. Joe figuurtjes, die dan natuurlijk steeds het gevecht wonnen. Maar ach, toen waren het drama's, maar nu zijn dat futiliteiten en vooral leuke herinneringen aan een fijne kindertijd.

Morgen is hij jarig! Ik lig al weken te piekeren over wat een leuk verjaardagscadeau zou zijn. Boeken en het ganse internet afgeschuimd om ideeën op te doen en zelfs vanochtend inspiratieloos thuisgekomen na een nachtje werken. Maar eigenlijk moest ik het niet ver zoeken. Het antwoord lag gewoon binnen handbereik...zijn verjaardagskaart, die ik al meer dan een week geleden gekocht had, was grotendeels mijn inspiratiebron. Soms kunnen de dingen toch zo simpel zijn. Ik maakte voor hem dit 'stoere' (zonne-)brilhoesje.


Inspiratie vond ik dus hier thuis op de kast, maar ook via deze link: http://www.bymiekk.nl/2010/03/tutorial-zonnebril-zakje-naaien_21.html.


Leuk om te maken, maar vooral heel eenvoudig. Vooral het eenvoudige sprak me aan vandaag...eindelijk eens niet te veel moeten nadenken. I kept it simple!




De stofkeuze heb ik sober gehouden omdat jongens nu eenmaal niet van vrolijke bloemenprintjes houden. De bril in flockfolie is de eyecatcher en maakt het geheel net dat tikkeltje cooler.


Broertje, grote zus houdt je met deze fictieve brillencreatie wel in de gaten. Dat doen grote zussen nu eenmaal, maar het is nooit te laat om te zeggen dat je de beste broer van de hele wereld bent voor me.

Alvast een hele fijne gelukkige verjaardag gewenst!

Kleine zus

HerinneringenGeplaatst door liesanne 29 aug, 2014 23:30:04

Wat lijkt deze foto een eeuwigheid geleden, maar toch bewaar ik de mooie herinneringen uit mijn kindertijd op een heel bijzonder plekje...mijn hart. Mijn zus en ik, een onafscheidelijk duo als kind. Zij met de altijd mooi krullende blonde haren en ik die zoals steeds liever op de achtergrond blijf. Hoewel ik maar één jaar, één maand en twaalf dagen ouder ben als haar, toch zal ze steeds mijn kleine zus blijven. En grote zussen hebben zo'n ding, je weet wel, dat beschermende gevoel...een gevoel van, ik ben er altijd voor je. Ik heb haar dat misschien nog nooit letterlijk verteld, maar toch weet ze diep vanbinnen wel dat haar grote zus er steeds zal zijn.

Morgen is nu niet meer ver weg, want dan is ze jarig! Dit jaar heb ik extra hard mijn best gedaan om voor haar een mooi cadeau te maken. Toen ze vorige week mijn zelfgemaakte schoudertas zag met bloemenprint, zei ze: 'Oooh, ik wil er ook zo eentje.' Een zucht was mijn eerste reactie, maar na de zucht kwam het idee: een verjaardagscadeau.


En dit is het dus geworden: haar eigen schoudertas. Opnieuw gebruikte ik recept nummer 27 uit het boek 'Zo geknipt!' van blogsters Sanne & Riet, maar toch gaf ik er mijn eigen twist aan.
Ik gebruikte niet één, maar twee tassenbanden en paste ik het knipwerk van de voorzakken een beetje aan. Zo heeft de tas in deze versie een volledig bruine onderkant en stoppen de zakken vooraan waar ze eigenlijk moeten stoppen. Ik vond het persoonlijk ook mooier ogen. Omdat ik niet dezelfde stof gebruikte voor het geheel, moest het optisch dus ook juist zijn.


Begin augustus vroeg mijn zus me nog of ik een rits in één van haar nieuwe handtassen kon naaien. Ik moest haar toen ontgoochelen en vertelde haar dat dit niet zo mooi zou zijn als ik er een 'verzonken' rits zou innaaien. Wel zus, deze tas heeft dus wel een 'verzonken' rits.



Wat het bijzonder maakt, is dat de bruine stof die ik aan binnen- en buitenkant verwerkt heb uit de oma-collectie komt. Ik ben zeer zuinig met haar stofjes, want ik weet dat er een dag zal komen dat die collectie uitgeput zal zijn. Maar voor mijn zus maakte ik graag een uitzondering. Oma was dus ook iemand waar zij naar opkeek.

Ik maakte er nog snel een bijpassend zakdoekhoesje bij. Inspiratie vond ik hier: http://www.sofilles.be/2011/07/zo-doen-we-het-zelf.html



Ik vertel haar wel dat ze de zakdoekjes enkel mag gebruiken bij tranen van geluk...en geluk dat wens ik haar met hopen, maar eerst...een hele gelukkige verjaardag kleine zus!!



Dit was Sint-Rochusverlichting 2014

HerinneringenGeplaatst door liesanne 16 aug, 2014 11:58:59
Geboren en opgegroeid in Aarschot. Elk jaar ontdekte ik steeds meer van de stad, maar de Sint-Rochusverlichting, oftewel de 'lichtekes', was toch één van mijn eerste belevingen die ik me als klein ukkie kon herinneren. Op de avond van 15 augustus verzamelden we altijd bij het huis van mijn grootouders. Daar was mijn oma al druk bezig om haar lege 'Bonne Maman' confituurpotten uit te stallen voor elk raam. Ik kon er uren naar kijken hoe elk kaarsje brandde. Hoewel elk potje identiek was, toch was elk vlammetje uniek. Een beetje zoals wij toch? smiley

Zo gefascineerd door elk kaarsje dat schitterde, zo bijzonder, zo mooi, zo eenvoudig...zo groeide ik op en leerde ik ook de kleine dingen in het leven erg te waarderen.


Bij deze editie van de Sint-Rochusverlichting wou ik graag iets bijzonders doen. Ik ging mijn ouderlijke huis versieren met mijn handgemaakte lampionnen. Deze keer maakte ik er niet één, maar vijftig! Dat was een hele uitdaging voor mezelf om deze klaar te krijgen op slechts vier dagen. Maar niets is onmogelijk als je er zelf maar in gelooft...dat wisten jullie al.


Ik maakte deze lampionnen al eerder als project voor Veritas dus met het patroon was ik al aardig vertrouwd geraakt. Het oranje stofje met bloemenprint komt uit mijn persoonlijke oma-collectie. Ik had het niet beter kunnen kiezen, want door het speelse effect van het kaarslicht leken de bloemen wel te stralen in een zachte avondzon. Het stofje met vossenprint kocht ik bij Pauli. Niet wetende wat ik er ooit mee ging doen, ik wou dat stofje toen absoluut hebben. Uiteindelijk is de combinatie wel erg mooi geworden. Het grijze stofje breekt een beetje het vele oranje en vosjes zijn altijd oranje, dus dat is een perfecte match.





Het leek alsof het de hele dag zou regenen, maar echt vanaf 20u30 bleef het droog boven Aarschot. Net alsof iemand heel graag wou dat dit speciaal moment, mijn moment, niet verstoord werd. En blij was ik, maar vooral ook trots dat mijn vijftig lampionnen mochten stralen.


Voor diegenen die wat geschiedenis willen ontdekken, dat kan via volgende link: http://www.toerismeaarschot.be/sintrochusverlichting.html




Hoe herinneringen bijdragen tot nieuwe dingen

HerinneringenGeplaatst door liesanne 24 jul, 2014 20:20:39

Omdat ik nog niet de tijd gevonden had om jullie mijn blogconcept te verklaren, vond ik dat ik dat vandaag zeker en vast moest doen. Wel, hoe begin je een blog...ik vermoed met een sterk verhaal, mijn verhaal.

Als klein kind vertoefde ik heel vaak met broer en zus bij mijn grootouders. We waren er echt kind aan huis en zoiets schept een band, iets wat zonder woorden het mooiste verhaal is. Mijn grootmoeder heeft altijd al een speciale rol vervuld in mijn leven. Zij leerde me om de 'kleine' dingen in het leven te appreciëren. Zij was iemand met een bijzonder groot hart, niet alleen voor diegenen die ze lief had, maar voor iedereen die wel wat extra verdiende. Hoe moeilijk ze het zelf soms had, niets was haar te veel...ze was er gewoon altijd. Ook al is ze al 18 jaar niet meer bij ons, toch leeft ze verder in elk van ons. Net door die dingen die ze ons bijbracht, weet ik nu wat het is om echt in het leven te staan. Er hing altijd een spreuk aan de muur bij haar die zei: 'Daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is 't leven zoet waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet.' Die spreuk hoef ik verder niet aan te vullen toch? Vandaag zou ze 79 jaar geworden zijn...dus waar je ook bent oma, je bent nog steeds bij ons.

Met haar stoffen die ik op zolder vond, al die herinneringen en dat in combinatie met mijn creatieve kronkels, dat was een startpunt om aan bloggen te denken. Al snel had ik 'liesanne' in mijn hoofd gehaald als blognaam. Waarom? Wel, ik heb mijn echte naam een beetje omgekeerd gebruikt. Niet dat ik vaak dingen omgekeerd doe, maar leren naaien dus wel. Net als zovelen die het naaien onder de knie willen krijgen, start je met lessen te volgen. Maar ik dus niet...gewoon doen en durven dacht ik, zo moeilijk kon het allemaal toch niet zijn. Al doende leer je toch, niet?

Het logo is handgeschreven en gedigitaliseerd met een beetje hulp van mijn peter (waarvoor eeuwige dank). Hij vroeg me om liesanne enkele keren op een blanco papiertje te schrijven. Zo gezegd, zo gedaan en meteen het eerste opschrift werd gebruikt. Toch fijn om soms de dingen van de eerste keer juist te kunnen doen. Ik zet graag de puntjes op de i, maar deze keer zette ik een vlinder op mijn i. Vermoedelijk geen ander dier of insect is zo symbolisch geworden voor het proces van verandering en gedaanteverwisseling als de vlinder. Elke dag transformeren we, elke dag veranderen we. Het is onze opdracht om die waaier aan mogelijkheden die je verkrijgt en reeds bezit ten volle te ontwikkelen en te beleven. Vlinders lijken welhaast te dansen als ze op bloemen neerstrijken. Ze doen mij beseffen om de dingen in het leven niet altijd te serieus te nemen. Ik heb vroeger vaak vlinders zien dansen op de geraniums aan het balkon bij mijn oma thuis en ik ben er altijd van blijven houden. Vlinders geven me nog steeds een gevoel van lichtheid en vreugde en laten me ook soms dansend door het leven gaan. Dus...mag ik deze dans van jou? smiley